webcamera

Type rest of the post here

Образы на ткани

Раиса Петровна Бушейко родилась в Подмосковье. До войны жила в Москве, где и успела окончить 7 классов школы. После окончания войны работала там же, в Москве, в троллейбусном парке.


В 1948 году вышла замуж и переехала в Беларусь. За эти годы Новогрудок стал для неё практически родным городом, хотя родное Подмосковье она тоже не забывает.






Здесь же в Новогрудке окончила вечернюю школу. Ещё молодой девушкой не побоялась ответственности и стала заведующей базы в райсоюзе.



Потом работала заведующей столовой железной дороги, заведующей базы в горпищеторге.


Работа, которой занималась Раиса Петровна на протяжении своей жизни, всегда требовала большой аккуратности, терпения и точности.


И несмотря на повседневную занятость, она всё-таки успевала ещё находить время, чтобы вышить на ткани цветы или какой-то сюжет.


«В моей жизни, наверное, как и в жизни любого человека было немало сложных моментов, но пережить все критические ситуации помогала работа, в том числе и занятия вышивкой» - поделилась своими мыслями Раиса Петровна.


Вот так и появились вышитые скатерти, наволочки, салфетки, шторы и, конечно, картины – такие как «Грузинка в виноградном саду», «Букет в окне», «Ромео и Джульетта», «Гуцулиха».


Картины, которые, безусловно, привлекают внимание и заслуживают, чтобы их смотрели.



Святлана Абдулаева

Фантазія бісера

Так нярэдка здараецца ў жыцці, што складаныя абставіны могуць падштурхнуць чалавека да раскрыцця нейкіх здольнасцей. Менавіта так адбылося і з Ленай Дзіско - зараз вучаніцай 7-га класа сярэдняй школы № 3.


У раннім дзяцінстве ў яе былі праблемы са здароў’ем. З-за цяжкай хваробы Лена была нават на адзін год вымушана пакінуць наведванне школы. Настаўнікі прыходзілі да дзяўчынкі дамоў. І каб нечым заняць сябе ў вольны час і неяк развеяць скруху – Лена пачала займацца бісерапляцценнем.




Першую рэч, зробленую з бісера, яна ўбачыла ў Мінску – гэта была невялічкая фенечка. Тады і ўзнікла думка заняцца гэтай справай. Першыя навыкі ёй паказала аднакласніца. А ўжо праз месяц Лена пераўзышла сваю “настаўніцу”.

“Нам вельмі дапамагла ў тыя часы дзіцячая бібліятэка – сказала мама Лены, Надзея Аляксандраўна. - Супрацоўнікі бібліятэкі дапамагалі нам літаратурай, у якой былі нейкія звесткі, парады наконт работы з бісерам. І Лена нешта стварала сваё, а нешта выкарыстоўвала якраз з тых часопісаў і кніг.


Помніцца, што першае пано яна стварыла сама па кніжках. Менавіта бібліятэка прапанавала Лене зрабіць і сваю асабістую выставу, якая і была паспяхова наладжана ў 2005 годзе там жа ў бібліятэцы.


Вялікую дапамогу аказаў нам і Цэнтр пазашкольнай работы – прыкладна з паўгода да нас прыходзіла займацца з Ленай Бахарэвіч Ала Леанідаўна, якая дапамагала спасцігаць сакрэты бісерапляццення.”


Зараз Лена пляце і фенечкі, і кветкі; умее яна рабіць і пано, і дрэвы, і розныя матылёчкі і другія маленькія забаўныя цацкі. Але найбольш, як яна прызналася сама, ёй падабаецца рабіць жаночыя ўпрыгожаванні.


Да таго ж , Лене падабаецца не толькі ствараць прыгожыя рэчы, ёй падабаецца яшчэ і дарыць іх сваім сяброўкам, аднакласніцам. А яшчэ – яна марыць пра вялікага прыгожага сабаку - і гэта яе самая запаветная мара ў цяперашні час.


Святлана Абдулаева

Гучыць камерная музыка

22 лістапада ў дзіцячай школе мастацтваў адбылося канцэртнае выступленне Дзяржаўнага Камернага хора Рэспублікі Беларусь пад кіраўніцтвам Наталлі Міхайлавай.

На пачатку канцэрта прагучала духоўная музыка - творы П. Чайкоўскага, П. Часнакова, а таксама беларускія кантаты “ Хрыстос нарадзіўся “і “Бог нарадзіўся”.

Далей беларуская тэматыка была прадстаўлена творамі напісанымі на словы Янкі Купалы.” “Спадчына “ Ігара Лучанка на сл. Я.купалы – гэта візітная музычная картка Беларусі” – падкрэсліла Н. Міхайлава.


Хор пазнаёміў слухачоў таксама як бы з новым прачытаннем вершаваных купалаўскіх радкоў “Гэй, гусляр” . Твор прагучаў , як гімн музыканту – толькі ў сучасным ракурсе, музычны варыянт якога напісала вядомы кампазітар у жанры эстраднай музыкі – Алена Атрашкевіч. З цікавасцю паслухалі прысутныя і народныя апрацоўкі Л. Захлеўнага і І. Сацуры.


У выкананні харавога калектыву прагучалі таксама і танцавальныя мелодыі С. Рахманінава, А. Атрашкевіч, Ю. Барыкава. А завершаны быў канцэрт у джазавым стылі. Аматары музыкі з задавальненнем паслухалі мелодыі Джоржа Гершвіна.

Святлана Абдулаева

Прэзентацыя першай кнігі

У апошні дзень лістапада ў культурным жыцці Навагрудка адбылася добрая падзея – у зале аграрнага каледжа прэзентаваў сваю першую кнігу “Згінуўшае вяселле” наш зямляк Міхаіл Зізюк – гэта была першая частка сустрэчы . Другая палова імпрэзы прадстаўляла канцэрт – тут ужо гучалі песні на словы Міхаіла ў выкананні самога аўтара, а таксама вядомых у горадзе музыкантаў - Яўгена Пяцельчыца, Аляксандра Яраша і Валянціна Ушакевіча. Дарэчы, трэба зазначыць, што вечарына была дабрачынная - на пачатку сустрэчы былі сабраны ахвяраванні на будаўніцтва храма па вуліцы Ф. Скарыны.





Што ж датычыцца самога аўтара, то ён нарадзіўся ў вёсцы Лычыцы Петрыкаўскага раёна Гомельскай вобласці. Пасля заканчэння школы марыў стаць лётчыкам-касманаўтам. Але жыццёвы шлях прывёў яго ў Навасібірскае ваеннае вучылішча. Скончыўшы з чырвоным дыпломам гэтую ўстанову – службу выбраў на Далёкім Усходзе.

Праз пяць год пераехаў з Хабараўска ў Навагрудак. Тут сустрэў сваю будучую жонку і стварыў сям’ю. Працаваў у міліцыі. Скончыў акадэмію МУС. Зараз ён – індывідуальны прадпрымальнік.

Першым “літаратурным вопытам” аўтара - былі напісаныя яшчэ ў школьныя гады казкі пра мясцовых жыхароў. У 2005 годзе газета “Звязда”, калі праводзіўся конкурс апавяданняў, надрукавала яго расказ “Цяпло яе сэрца”.

У 2006 годзе ў гэтай жа газеце было надрукавана яго апавяданне “ Вось такое жыццё”. Зараз Міхаіл Зізюк працуе яшчэ над раманам “Выстрел отшельника” і іншымі творамі.

Калі ж гаварыць пра выдадзеную кнігу – то, яна напісана ў стылі фэнтазі. Малады студэнт, прыехаўшы да бабулі ў вёску, сутыкнуўся з незвычайнай з’явай - ён убачыў , як пранёсся дзіўны вясельны картэдж і знік… За тлумачэннямі пра легенду давялося звяртацца да бабулі. У кнізе многа прыгод, праз увесь сюжэт праходзіць лінія кахання.



Святлана Абдулаева

Да 125-годдзя з дня нараджэння Якуба Коласа

У доме-музеі Адама Міцкевіча адбылася ўрачыстая вечарына, прысвечаная 125-годдзю з дня нараджэння класіка беларускай літаратуры Якуба Коласа.
















Фотаздымкі Ірыны Лазаравай

Вольга Іпатава ў Навагрудку

13 лістапада ў Навагрудскім дзяржаўным гандлёва-эканамічным каледжы адбылася сустрэча з вядомай пісьменніцай Вольгай Іпатавай.

Дырэктар НДГЭК З. М. Шляхцюк і Вольга Іпатава

У апошні час пісьменніца актыўна распрацоўвае гістарычную тэму. Ефрасіння Полацкая, княгіня Елізавета Астрожская, Святаслава, Давыд Гарадзенскі, князь Альгерд – няпоўны пералік яе гістарычных герояў.

Вольга Іпатава нарадзілася 01.01.1945 г. у гарадскім пасёлку Мір Карэліцкага раёна Менскай вобласці ў сям'і служачых.

Пасля смерці маці выхоўвалася ў дзіцячым доме (1956-1961). У 1961 г. скончыла ў Горадні сярэднюю школу №– 7 і паступіла на філалагічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.

У 1963 г. перавялася на завочнае аддзяленне (скончыла ў 1967). Настаўнічала ў вёсцы Руба на Віцебшчыне, працавала таваразнаўцам у Віцебскім абласным кнігагандлі (1964), інструктарам, загадчыкам сектара ў Гарадзенскім гаркоме камсамола (1965-1968), рэдактарам на абласной студыі тэлебачання (1968-1970).

У 1970-1973 гг. - літсупрацоўнік газеты «Літаратура і мастацтва», затым літкансультант газеты «Чырвоная змена». У 1975-1978 гг. - аспірантка Літаратурнага інстытута ў Маскве. Зноў працавала літкансультантам у «Чырвонай змене» (1978-1979).

У 1985-1989 гг. - галоўны рэдактар літаратурна-драматычных перадач Беларускага тэлебачання. З 1989 г. - загадчык аддзела, з 1990 г. - намеснік галоўнага рэдактара часопіса «Спадчына». Сябра СП СССР з 1970 г.

Узнагароджана ордэнам «Знак Пашаны» і медалём Францыска Скарыны.

Друкуецца з 1959 г. Аўтар зборнікаў вершаў «Раніца» (1969), «Ліпеньскія навальніцы» (1973), «Парасткі» (1976), зборнікаў аповесцей і апавяданняў «Вецер над стромай» (1977, расейскае выданне, Масква, 1980, адзначана на Ўсесаюзным конкурсе імя М.Горкага, 1981), «Дваццаць хвілін з Немезідай» (1981), «Перакат» (1984), «За морам Хвалынскім» (1989), кніжак для дзяцей «Снягурка» (1974) і «Казка пра Паўліна» (1983). Напісала тэлеп'есу «Давыд Гарадзенскі» (пастаўлена ў 1988).