След, які пакінеш ты.

Напэўна, кожнага чалавека звязваюць асаблівыя пачуцці з "малой радзімай"—-зямлёй, дзе ен нарадзіўся і вырас. Тут заўсёды адчуваецца нешта чароўнае і непаўторнае.
Я таксама люблю свой горад. Люблю ўвечары прайсціся па яго вуліцах. Люблю паглядзець на велічныя руіны старога замка, які мужна процістаяў іншаземцам. Люблю сваё пачуццё гордасці ад таго, што некалі мой горад быў сталіцай Вялікага княства Літоўскага. Ганаруся і тым, што мне пашчасціла жыць ў Навагрудку, дзе нарадзіўся і вырас вядомы ва ўсім свеце паэт—Адам Міцкевіч.



На працягу многіх гадоў і стагоддзяў людзі любілі свой горад, шанавалі яго гісторыю. Год ад году стараннямі і працай жыхароў горад мяняўся і прыгажэў. Многім сёння падабаецца адпачываць у гарадскім скверы, дзе некалі былі пасаджаны зусім маладзенькія дрэўцы, гуляць па плошчы, над добраўпарадкаваннем якой старанна папрацаваў не адзін дзесятак людзей.

"Усё пакінуць след павінна..."— адзначыў ў сваіх паэтычных радках П.Броўка. I цудоўна, калі пакінутыя людзьмі "сляды" прыносяць радасць і задавальненне.
На жаль, так бывае далёка не заўсёды. Мне напрыклад, непрыемна бачыць тыя "сляды", якмя нярэдка пакідаюць пасля сябе некаторыя маладыя жыхары горада. Напрыклад, на тую ж плошчу раніцай глядзець без болю немагчыма — усюды валяюцца бутэлькі, пакеты, шалупенне ад семачак. Добра было б арганізаваць сюды "экскурсіі" для старшакласнікаў на месцы іх тусовак. Можа, хоць некаму стала б сорамна? Згадзіцеся, што не так цяжка кінуць паперку ці бутэльку ў скрыню для смецця, а не сабе пад ногі. А тыя маладзенькія клёны з незвычайным лісцем, якія нехта знішчыў на вул.Міцкевіча? Чаму? Навошта? А новая агароджа на гэтай жа вуліцы? Каму яна перашкаджала? Чаму наогул патрэбна ўсё разбураць, нішчыць, ламаць? Няўжо нехта не хоча бачыць свой горад прыгожым, хадзіць па чыстых, зялёных вуліцах?


Думаю, што прычыны такіх паводзінаў закладваюцца ў сям'і. Часцей за ўсё менавіта бацькі з'яўляюцца прыкладам для сваіх дзяцей і даюць падставы для пераймання . Але трэба разумець, што не яны, а мы сваімі паводзінамі і адносінамі пішам напгу старонку ў гісторыі. Якой жа будзе гэта гісторыя пра нас у нашчадкаў? Якія сляды мы пакінем пасля сябе? Давайце задумаемся...
Па "слядах" хадзіла А.Літвінская, навучэнка гімназіі №1

Як не памыліцца з выбарам?

Так ці інакш, а выбіраць нам даводзіцца штодзённа: пайсці на дыскатэку ці вывучыць урокі? перш зрабіць матэматыку ці напісаць сачыненне? пагглядзець тэлевізар ці паслухаць музыку?.. Але ёсць выбар лёсавызначальны, ад якога залежыць далешае жыццё. Менавіта такім з'яўляецца выбар прафесіі. Асабліва важны ен для юнакоў і дзяўчат, якія неўзабаве пакінуць сцены школы і зробяць свой першы крок у дарослае жыццё. Аднак, не ўсе ўсведамляюць гэта і сур'ёзна ставяцца да свайго выбару.

У такім выпадку дарэмна спадзявацца на добры вынік. 3 цягам часу
расчараваны ў выбранай прафеcіі чалавек абавязкова адчуе, што работа не
прыносіць радасці і што ён займаецца не сваёй справай.
Некаторыя лічаць за лепшае саступіць ініцыятыву бацькам, якія і вырашаюць
за сына ці дачку, куды пайсці вучыцца. Зразумела, што бацькоўскі жыццёвы
вопыт можа быць вельмі карысным, таму выслухаць іх меркаванне і парады
патрэбна. Але вырашаць усё ж неабходна самім. Гэта ваш выбар, і зрабіць яго
павінны вы самі.
Канечне, узяць на сябе адказнасць няпроста. У перпгую чаргу тут трэба, на
мой погляд, падумаць, кім вы бачыце сябе ў будучыні, якія ў вас здольнасці,
захапленні, да чаго, так бы мовіць, ляжыць душа. Толькі тады можна
вырашаць, у якую навучальную ўстанову ёсць сэнс паступаць. Прафесій
шмат. А вам патрэбна адна—тая, якая падабаецца менавіта вам.
Многія пры вырашэнні пытання, кім быць, зыходзяць з памеру заработнай
платы, за якую можна разлічваць ў далейшым. Безумоўна, грошы ў жыцці
маюць далёка не апошняе значэнне. Але, згадзіцеся, не самае галоўнае. На
маю думку, шчаслівы той чалавек, які на работу ідзе з радасцю, а з работы — з пачуццём задавальнення ад зробленага.
Кожны з нас мае магчымасць пагутарыць з бацькамі, настаўнікамі, знаёмымі,
якія могуць шмат расказаць пра людзей розных прафесій. Больш грунтоўныя
веды ў такім пытанні таксама дапамогуць вызначыцца з выбарам. Акрамя
таго, можна звярнуцца да адпаведнай літаратура, да інфармацыйных стэндаў,
якія ёсць, напэўна, у кожнай школе. I не выключана, што пасля з'явіцца
пытанне: "Ці хачу я быць юрыстам, урачом, настаўнікам, ваенным?". Толькі
тады ваш выбар будзе сапраўдным і не давядзецца пасля шкадаваць пра тое,
што работа вас не задавальняе.
Я ж хачу пажадаць усім будучым выпускнікам поспехаў у вучобе, болып
цвёрдасці, упэўненасці і настойлівасці. I няхай ваш прафесійны выбар будзе
првільным!
3 выбарам нрафесіі "вызначалася" Анастасія Літвінская, навучэнка
пмназіі №1