Прыйшлі Каляды - усе людзі рады!

Традыцыя Каляды на беларускай зямлі існуе з даўніх часоў. З гэтым святам заўсёды асяцыіруюцца жарты, гульні. У калядную ноч дзяўчаты варажылі на свайго суджанага. З гэтым святам гаспадары звычайна звязвалі і свае надзеі на будучы ўраджай. Бо, менавіта, калядоўшчыкі сыпалі ў хату зярняты збажыны з пажаданнямі добрага ўраджаю. Але з равіццём навукі і тэхнікі змяніліся ўмовы нашага жыцця і гэтая традыцыя паступова пачала саступаць свае пазіцыя. Апошнія гады ў нашым горадзе ў асноўным калдавалі падросткі.







І вельмі добра, што ў гэтым годзе па ініяцыятыве загадчыцы аддзялення адаптацыі і рэабілітацыі цэнтра сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва Буцкевіч І. М. удзельнікі хору “Радасць” выдатную традыцыю вырашылі падтрымаць. Бушарава К. Н.,Мікульчык Г. А., Апанюк В. Я., Гурына І. А., Кур’ян А. Ф., Валенцік Г. С. – гэтыя жанчыны не толькі вывучылі калядныя песні і прымаўкі, але паклапаціліся і пра касцюмы і грым.

Так, ва ўбранні цыганкі Апанюк В.Я. праявіла сябе, як сапраўдная самадзейная артыстка. Не саступіла ёй у спрыце і Валенцік Г. С., якой быў вельмі даспадобы вобраз цыгана.


А вось Мікульчык Г. А. выбрала сабе для ролі персанаж козчкі. Святочныя хусткі накінулі на сябе і астатнія ўдзельніцы.


Так за некалькі гадзін гэтая вясёлая кампанія завітала не ў адзін дзесятак кватэр і ўняла настрой не толькі сабе, але самае галоўнае і тым, хто адчыніў дзверы.


І вельмі прыемна, што гаспадары і гаспадыні дамоў былі, хоць і здзіўлены, але і шчыра рады гэтаму візіту. І нават незнаёмыя прахожыя радаваліся за ініцыятыўных калядоўшчыц і жадалі поспеху ў цікавай справе.

Жыць у гармоніі

Ціхай і закінутай выглядала вёска Уселюб познім вячэрнім часам перад вачыма заезжага падарожніка ў перыяд Калядных і Навагодніх свят 2008 года. Нішто на вуліцах не нагадвала, што наступілі святочныя дні – нідзе не было ні ялінак, ні навагодніх упрыгожванняў. І толькі збоку, на ўзгорку вёскі, яшчэ здалёк прыцягвалі позірк мноства рознакаляровых агеньчыкаў на дрэвах каля старога касцёла і на двары ксяндза Романа. Пад начнымі зоркамі гэтае відовішча захоплівала і ўздымала настрой. І ў маёй душы засталося такое ўражанне , што гэтыя агеньчыкі свяцілі ўсяму Уселюбу - і яны былі не проста , як навагоднія ўпрыгожванні, а менавіта, як сімвал духоўнасці і добрых намераў ксяндза Романа.

Трыццацідвухгадовы ксёндз Роман нарадзіўшыся ў вёсцы Рэпля Ваўкавыскага раёна і скончыўшы духоўную семінарыю ў Гародні, прыехаў ва Уселюб тры гады назад. Ксёндз – цікавая і неардынарная асоба . І з першых хвілін сустрэчы я зразумела, што гэта чалавек не толькі адданы малітве. Яго стыль жыцця спалучае ў сабе і службу ў касцёле і вядзенне сваёй уласнай гаспадаркі. Ён таксама займаецца будоўляй і сам разводзіць авечак, кролікаў, у яго доме жывуць сімпатычныя папугайчыкі. Улетку ўвесь яго зямельны ўчастак каля дома патанае ў зеляніне і кветках – гэта своеасаблівы рай, створаны рукамі маладога чалавека. Ён вырошчвае розныя аднагадовыя і шматгадовыя расліны – флоксы, хрызантэмы, астры, ружы, барвінок і многія іншыя кветкі. У яго пакоях растуць юкі, апунцыі, цысусы, эхмеі - усё проста немагчыма пералічыць.
А яшчэ адзін з яго любімых заняткаў - гэта пчалаводства, вельмі цікавая, але крапатлівая справа. І гэта ведае ксёндз са свайго вопыту вельмі добра і лічыць, што каб падыйсці да пчол трэба падбіраць нават дзень, надвор’е і настрой сваёй душы.
Акрамя таго, Роман водзіць машыну і працуе з камп’ютэрам, любіць музыку розных жанраў.
Іерархія каштоўнасцей у разуменні Ксяндза Романа гэта - Бог, чалавек, прырода. І каб жыць у гармоніі з акружаючым асяроддзем трэба разумець і жывёльны, і раслінны свет, і незвычайны свет пчол. І, менавіта, па-гэтаму ён стварыў сабе такія ўмовы. Трэба таксама зазначыць, што дзякуючы намаганням , менавіта Романа, на каталіцкіх могілках гэтай вёскі быў наведзены сапраўдны парадак. А яшчэ ксёндз некалькі разоў у месяц наведвае лячэбна-працоўны прафілакторый, дзе дапамагае пропаведзямі пераглядзець свае светапогляды тым, хто аказаўся ў палоне алкаголю. Трэба імкнуцца разумець тых, каму прыйшоў служыць – такой пазіцыі ён свядома прытрымліваўся заўсёды. І не толькі разумець, але і свяціць… Таму так прыгожа, як мне падалося, свяціліся на ўвесь Уселюб калядныя гірлянды, развешаныя ксяндзом Ялоўчыкам Романам.

След, які пакінеш ты.

Напэўна, кожнага чалавека звязваюць асаблівыя пачуцці з "малой радзімай"—-зямлёй, дзе ен нарадзіўся і вырас. Тут заўсёды адчуваецца нешта чароўнае і непаўторнае.
Я таксама люблю свой горад. Люблю ўвечары прайсціся па яго вуліцах. Люблю паглядзець на велічныя руіны старога замка, які мужна процістаяў іншаземцам. Люблю сваё пачуццё гордасці ад таго, што некалі мой горад быў сталіцай Вялікага княства Літоўскага. Ганаруся і тым, што мне пашчасціла жыць ў Навагрудку, дзе нарадзіўся і вырас вядомы ва ўсім свеце паэт—Адам Міцкевіч.



На працягу многіх гадоў і стагоддзяў людзі любілі свой горад, шанавалі яго гісторыю. Год ад году стараннямі і працай жыхароў горад мяняўся і прыгажэў. Многім сёння падабаецца адпачываць у гарадскім скверы, дзе некалі былі пасаджаны зусім маладзенькія дрэўцы, гуляць па плошчы, над добраўпарадкаваннем якой старанна папрацаваў не адзін дзесятак людзей.

"Усё пакінуць след павінна..."— адзначыў ў сваіх паэтычных радках П.Броўка. I цудоўна, калі пакінутыя людзьмі "сляды" прыносяць радасць і задавальненне.
На жаль, так бывае далёка не заўсёды. Мне напрыклад, непрыемна бачыць тыя "сляды", якмя нярэдка пакідаюць пасля сябе некаторыя маладыя жыхары горада. Напрыклад, на тую ж плошчу раніцай глядзець без болю немагчыма — усюды валяюцца бутэлькі, пакеты, шалупенне ад семачак. Добра было б арганізаваць сюды "экскурсіі" для старшакласнікаў на месцы іх тусовак. Можа, хоць некаму стала б сорамна? Згадзіцеся, што не так цяжка кінуць паперку ці бутэльку ў скрыню для смецця, а не сабе пад ногі. А тыя маладзенькія клёны з незвычайным лісцем, якія нехта знішчыў на вул.Міцкевіча? Чаму? Навошта? А новая агароджа на гэтай жа вуліцы? Каму яна перашкаджала? Чаму наогул патрэбна ўсё разбураць, нішчыць, ламаць? Няўжо нехта не хоча бачыць свой горад прыгожым, хадзіць па чыстых, зялёных вуліцах?


Думаю, што прычыны такіх паводзінаў закладваюцца ў сям'і. Часцей за ўсё менавіта бацькі з'яўляюцца прыкладам для сваіх дзяцей і даюць падставы для пераймання . Але трэба разумець, што не яны, а мы сваімі паводзінамі і адносінамі пішам напгу старонку ў гісторыі. Якой жа будзе гэта гісторыя пра нас у нашчадкаў? Якія сляды мы пакінем пасля сябе? Давайце задумаемся...
Па "слядах" хадзіла А.Літвінская, навучэнка гімназіі №1

Як не памыліцца з выбарам?

Так ці інакш, а выбіраць нам даводзіцца штодзённа: пайсці на дыскатэку ці вывучыць урокі? перш зрабіць матэматыку ці напісаць сачыненне? пагглядзець тэлевізар ці паслухаць музыку?.. Але ёсць выбар лёсавызначальны, ад якога залежыць далешае жыццё. Менавіта такім з'яўляецца выбар прафесіі. Асабліва важны ен для юнакоў і дзяўчат, якія неўзабаве пакінуць сцены школы і зробяць свой першы крок у дарослае жыццё. Аднак, не ўсе ўсведамляюць гэта і сур'ёзна ставяцца да свайго выбару.

У такім выпадку дарэмна спадзявацца на добры вынік. 3 цягам часу
расчараваны ў выбранай прафеcіі чалавек абавязкова адчуе, што работа не
прыносіць радасці і што ён займаецца не сваёй справай.
Некаторыя лічаць за лепшае саступіць ініцыятыву бацькам, якія і вырашаюць
за сына ці дачку, куды пайсці вучыцца. Зразумела, што бацькоўскі жыццёвы
вопыт можа быць вельмі карысным, таму выслухаць іх меркаванне і парады
патрэбна. Але вырашаць усё ж неабходна самім. Гэта ваш выбар, і зрабіць яго
павінны вы самі.
Канечне, узяць на сябе адказнасць няпроста. У перпгую чаргу тут трэба, на
мой погляд, падумаць, кім вы бачыце сябе ў будучыні, якія ў вас здольнасці,
захапленні, да чаго, так бы мовіць, ляжыць душа. Толькі тады можна
вырашаць, у якую навучальную ўстанову ёсць сэнс паступаць. Прафесій
шмат. А вам патрэбна адна—тая, якая падабаецца менавіта вам.
Многія пры вырашэнні пытання, кім быць, зыходзяць з памеру заработнай
платы, за якую можна разлічваць ў далейшым. Безумоўна, грошы ў жыцці
маюць далёка не апошняе значэнне. Але, згадзіцеся, не самае галоўнае. На
маю думку, шчаслівы той чалавек, які на работу ідзе з радасцю, а з работы — з пачуццём задавальнення ад зробленага.
Кожны з нас мае магчымасць пагутарыць з бацькамі, настаўнікамі, знаёмымі,
якія могуць шмат расказаць пра людзей розных прафесій. Больш грунтоўныя
веды ў такім пытанні таксама дапамогуць вызначыцца з выбарам. Акрамя
таго, можна звярнуцца да адпаведнай літаратура, да інфармацыйных стэндаў,
якія ёсць, напэўна, у кожнай школе. I не выключана, што пасля з'явіцца
пытанне: "Ці хачу я быць юрыстам, урачом, настаўнікам, ваенным?". Толькі
тады ваш выбар будзе сапраўдным і не давядзецца пасля шкадаваць пра тое,
што работа вас не задавальняе.
Я ж хачу пажадаць усім будучым выпускнікам поспехаў у вучобе, болып
цвёрдасці, упэўненасці і настойлівасці. I няхай ваш прафесійны выбар будзе
првільным!
3 выбарам нрафесіі "вызначалася" Анастасія Літвінская, навучэнка
пмназіі №1

Інтэрнэт у Наваградку і Наваградак у інтэрнэце

Гэты артыкул прысвечаны гісторыі развіцця інтэрнэту ў Навагрудку, а таксама людзям, якія прымалі ўдзел у стварэнні інтэрнэт-сайтаў пра наш горад. Дзякуючы ім наш горад стаў вядомым ў інтэрнэт - прасторы.
Пачнем з таго, што ў нашым горадзе, жыў і працаваў чалавек, якога завуць Артур Гапановіч.


Нарадзіўся і вырас ён у Навагрудку. У 1984 г. скончыў сярэднюю школу № 5 і пайшоў вучыцца ў СПТУ № 193, на наступны год яго скончыў. У 1985 г. паступіў у БПІ (Беларускі дзяржаўны палітэхнічны інтытут). Затым з 1985 па 1987 служыў у войску ў горадзе Рызе. Таму БДПІ скончыў толькі ў 1992г.


У студэнцкія гады захапляўся музыкай, і нават быў адным з заснавальнікаў гурта з цікавай назвай “Ы-Ы-Ы”. Пісаў вершы і музыку. Зараз песні гэтага гурта знаходзяцца на беларускім музычным сайце http://music.fromby.net
З 1992 па 2005 г.г. Артур працаваў майстрам, а потым начальнікам ПТО ў ДРСУ-189 Навагрудка.
Сёння Артур жыве і працуе ў Мінску, ён жанаты, і ў яго расце сын.
… Пра ўсё астатняе вы даведаецеся з маей і яго размовы.



Ірына: Артур, я ведаю, што ты быў адным з першых, хто зрабіў сайт пра наш горад. Я хацела бы ведаць, што цябе да гэтага прывяло, або паўплывала на твае дзеянні?

Артур: Справа была так... Як толькі ў нашым горадзе з'явіўся доступ у інтэрнэт па нумары 600-100, я пайшоў да шэфа (кіраўніка ДРСУ), і сказаў: «Трэба да сеткі далучацца!» (...нагадаю, гэта быў 1999-2000 год)

Ірына: Нічога сабе, так даўно!!!

Артур: Што даўно, то праўда! Неяк сама сабою прыйшла думка: трэба наш горад у сетцы прадставіць, і з самага лепшага боку. Паколькі я даўно сябраваў з кампутарам і быў адным з першых у хвалебным горадзе Навагрудку, хто займаўся здымкай відэа і ўжыў кампутарную апрацоўку, то вырашыў я сур’ёзна заняцца інтэрнэтам.

Ірына: А дзе ты браў інфармацыю пра гісторыю горада, старыя фотаздымкі?

Артур: Была ідэя, потым, трэба было нешта рабіць... Я пайшоў па музеях, фатаграфаваў усё, слухаў, але гэта было падобна на турызм… Тады я вырашыў знайсці ў сетцы што-небудзь гэтакае…

Ірына: А час дзе знаходзіў? Ты ж працаваў?

Артур: Час у мяне быў толькі у выхадныя дні.

Ірына: А дзе грошы браў?

Артур: Сайта novogrudok.by яшчэ не было. Мне ў музеі сказалі, што ёсць сайт па гісторыі (Замкавая гара).
А пра грошы - прыйшлося крэўныя плаціць, бо адказ быў адзін – сайт пра горад ужо ёсць і што вам яшчэ трэба...

Ірына: Гэта значыць, ідэя стварыць сайт захапіла табе цалкам?

Артур: Менавіта так!

Ірына: А хто цябе навучыў web-праграмаванню?

Артур: Web-праграмаванню я вывучыўся сам, як і гульні на гітары, я і дагэтуль не ведаю нот і не ведаю, што такое” php” і ”апачы”…

Ірына: Выдатна! Ты проста малайчына! Ты ствараў сайт горада сам, альбо табе хто-небудзь дапамагаў?

Артур: Сам. Я зарэгістрыраваў дамен www.novogrudok.com і сайт жыў тут год, потым скончыліся грошы, і партал сыйшоў у бясплатны хостынг.


Ірына: А над чым ты зараз працуеш?

Артур: Апошнюю сваю працу я заўжды трымаю ў сакрэце! Але вы можыце поглядзець мае сайты:
http://novofoto.narod.ru (самы першы мой сайт пра Наваградак)
http://www.fotomix.ucoz.ru (тут збор фотасправаздач з паходаў)
http://artgapan.livejournal.com (мой ЖЖ)

Ірына: Добра.
А што ты можаш сказаць пра тваё захапленне фатаграфіяй?

Артур: Раней у мяне быў фотаапарат Зеніт, потым лічба Мінольта.

Ірына: А зараз у цябе які фотоапарат!!!
Артур: А зараз люстэрка Nikon. Я гэтаму вельмі рады і выціскаю з яго усё, што магчыма!

Ірына: Так, я ўжо бачыла ў нэце тваі сайты з фотаздымкамі!!!

Артур: ...Мне Nikon з штатаў сябар прывёз...

Ірына: Табе пашчасціла!

Артур: Ну не пашчасціла... я нагрузіў яго лішні раз. Аднойчы я яму кажу: “Краіна цябе не прыме без Ніконыча!” Ён і прывёз… Так што фатаграфіяй я працягваю захапляцца. Усе апошнія маі работы можна паглядзець на сайте:
http://www.fotokritik.ru/member/?member_id=2112
На гэтым мая размова з Артурам скончылася.

І раптам мне ўспомніліся радкі з рамана Л. Талстога "Вайна і мір":
"...Пакінем мёртвым хаваць мёртвых, а пакуль жывы, трэба жыць і быць шчаслівым." Андрэй Балконскі том 2 частка 3 гл. 19

Ірына Лазарава
Фотаздымкі Артура Гапановіча

Урачыстая імша ў Фарным касцёле

26 снежня 2007 г. у Навагрудскай Фары адбылася святочная імша, прысвечаная дню нараджэння Адама Міцкевіча.



Вялікі паэт нарадзіўся 24 снежня 1793 г., на вігілію, а затым быў ахрышчаны ў Фарным касцёле.


У святочнай імшы прынялі ўдзел школьнікі, якія прачыталі ўрыўкі з твораў А. Міцкевіча.



Консул пасольства Рэспублікі Польшчы ўручыў дзецям святочныя падарункі.

Паэт, ускалыханы Навагрудчынай.

У пятніцу 22 снежня 2007 г. у Доме-музеі Адама Міцкевіча адбылася вечарына, прысвечаная 209 гадавіне з дня нараджэння вялікага паэта.

Сустрэчу арганізавалі навучэнцы сярэдняй школы №5 – удзельнікі клуба “Беларускае кола”: Л. Клюдко, С. Латуць, А. Дробыш, А. Каранкевіч, А. Быстрык, В. Бахар, М. Карповіч, В. і Н. Грыцкевіч, І. Луневіч, А. Смаляк і інш.

Адкрыла сустрэчу старшы навуковы супрацоўнік музея Соф’я Анісімава, якая займаецца вывучэннем творчага і жыцёвага шляха нашага знакамітага земляка.



Удзельнікі вечарыны расказалі пра дзяцінства паэта, вучобу ў Віленскім універсітэце, арышт, высылку ў Расію, выезд за мяжу і гады жыцця у Парыжы, які стаў апошнім домам для Міцкевіча.

Пад час сустрэчы быў паказаны фільм польскага рэжысёра Бутрыма пра жыццё беларускага паэта - рамантыка.

Гучала музыка кампазітараў, з якімі паэт быў знаёмы – Шапэна і Агінскага. У выкананні сяброў клуба прагучаў паланэз М. К. Агінскага “Развітанне з Радзімай”.

Сугучча паэзіі, музыкі і кадраў фільма аказалі глыбокі ўплыў на прысутных.


Мова і тэмы вершаў дазволілі кожнаму адчуць сябе ўдзельнікамі галоўных падзей жыцця паэта.

Пасля канцэрта удзельнікі вечара ўсклалі кветкі ля помніка вялікага паэта.
Заключэннем сустрэчы стала невялікая віктарына “Што я ведаю пра А. Міцкевіча?”

Сваімі ўражаннямі ад вечарыны падзялілася І. Лазарава: “На мой погляд, каб не з’явілася такая зорка, як Міцкевіч, то шлях беларускай літаратуры і паэзі застаўся бы на абочыне сусветнай літаратуры.

Я лічу, што такія сустрэчы павінны праводзіцца як мага часцей і, самае галоўнае, праводзіцца для людзей Навагрудчыны.

Кожны народ павінен ведаць сваіх знакамітых і таленавітых землякоў. На самай справе атмасфера вечара дала кожнаму магчымасць яшчэ раз дакрануцца да вечнага – паэзіі Адама Міцкевіча”



Кацярына Кузьміч
Ірына Лазарава (фотаздымкі)

С фотоаппаратом – 50 лет

21 декабря 2007 года в Доме-музее Адама Мицкевича в Новогрудке состоялось открытие фотовыставки М. К. Косабукина «С фотоаппаратом – 50 лет».




Косабукин Михаил Кирьянович родился 1 апреля 1938 года в посёлке Селезнёвка Гомельской области. В годы Великой Отечественной войны был в концлагере в Белостоке.

Окончил Гомельский педагогический институт им. Чкалова.

Работал тренером детской спортивной школы г.Новогрудка, инспектором районного отдела образования, инструктором идеологического отдела РК КПБ.

С 1962 по 2007 год работал в Новогрудском торгово-экономическом колледже.


Участвовал в городских, областных, республиканских выставках технического и декоративного творчества.

Создавал кинофильмы, фотолетопись колледжа.Хобби: рыбалка, охота, автомобиль.

Удивительное видение мира, его неповторимости и красоты, редкое умение замечать и открывать необыкновенное в обыденном, характеризует творчество Михаила Кирьяновича.

Близкие, друзья, бывшие коллеги, работники музея Грек В.А., Першукевич Н.Я., Предко Л.К., Чура Л.И., Анисимова С.Н., Валентик А.С., Ждан И.Н, Олешкевич К. М на презентации выставки делились впечатлениями, желали автору творческих успехов, новых интересных работ и идей.




Наталля Чарняўская

Internet у бібліятэках Навагрудчыны

7 снежня ў Цэнтральнай раённай бібліятэцы Г.Навагрудка адбыўся семінар па тэме: “Стратэгія развіцця бібліятэк у інфармацыйным грамадстве”, у якім прынялі ўдзел бібліятэкары гарадскіх і сельскіх бібліятэк.


Адкрыла семінар Таццяна Мікалеўна Мішкіна– дырэктар Цэнтральнай бібліятэчнай сістэмы. Тэма яе даклада: “Адзіная інфармацыйная прастора. Роля сучаснай бібліятэкі ў яе развіцці”


Самай галоўнай падзеяй семінара было выкарыстанне высокахуткага ІНТЭРНЭТА. Такую магчымасць далі удзельнікам семінару супрацоўнікі маркетынгавага аддзелу Белтэлекаму.

Супрацоўнік маркетынгавага аддзела Уладзімір Аляксандравіч Лашукевіч расказаў пра “высокія тэхналогіі” і зрабіў даклад з прэзентацыяй па тэме: “Сродкі і сістэмы тэлекамунікацыі і сувязі. Інтэрнэт-тэхналогіі”. Уладзімір Лашукевіч расказаў пра магчымасць зрабіць сетку паміж бібліятэкамі аграгарадкоў і цэнтральнай бібліятэкай горада, а так сама пра перспектывы выкарыстання высокахуткаснага Інтэрнэта ў будучыні.


На сённяшні дзень высокахуткасны Інтэрнэт ёсць ужо ў Нягневічах, Любчы, Уселюбе. І ў перспектыве плануецца ахапіць увесь Навагрудскі раён сеткай высокахуткаснага Інтэрнэту.


Дакладчыкамі на семінары былі Алена Мікалаеўна Капіца - дырэктар Рэспубліканскага публічнага цэнтра прававой інфармацыі Гродзенскай вобласці, якая прачытала даклад “Прававая інфармацыя грамадства. База дадзеных “Эталон” і Алена Мікалаеўна Прошкіна - загадчык аддзела аўтаматызацыі ДУК “Гродненская абласная бібліятэка імя Я. Карскага” – “Аутаматызацыя бібліятэчна-бібліяграфічнага абслугоўвання. Арганізацыя доступа да электронных інфармацыйных рэсурсаў”.


Супрацоўніца раённай бібліятэкі Ірына Лазарава зрабіла даклады практычнага характару “Электронныя бібліятэкі як элемент інфармацыйнага грамадства” і “Асаблівасці выкарыстання Інтэрнэт у бібліятэчнай практыцы”. Тут byfly прадстаў “ва ўсёй красе!”, прысутныя змаглі ўбачыць, як выглядзяць электронныя бібліятэкі (http://thelib.ru/ - электронная бібліятэка Thelib.ru, http://library.by/ - Беларуская лічбавая бібліятэка, http://lib.aldebaran.ru/ - бібліятэка Альдебаран.ru і мн. др.)
Вельмі цікавы даклад “Медыатэхналогіі – шлях ў будучае сучасных бібліятэк” зрабіла Алена Валер’еўна Макарэвіч, галоўны бібліёграф цэнтральнай раённая бібліятэкі. Даклад меў практычны характар, мажна было не толькі ўбачыць і пачуць мульцімедыатэхналогіі, але і пагуляць у гульню “Жывая планета”, дзе трэба было дапамагчы дзяўчынцы Валі выратаваць нашу планету Зямля ад іншапланецян, а таксама даведацца пра навуку ЭКАЛОГІЮ.
Напрыканцы семінара Галіна Станіславаўна Астроўская расказала пра “Фарміраванне інфармацыйнай культуры асобы – місія бібліятэк”
Закрыла семінар Таццяна Мікалаеўна Мішкіна, якая падвяла вынікі і выказала падзяку ўсім удзельнікам семінара.


Ірына Лазарава